Hier bent u: gedichten

gedichten

 

Zijn de kusten ooit schuldig
aan de zee ertussen
aan het onvermogen
elkaar te raken
bij eb of vloed
aan het elkaar niet zien
in de mist
aan de verloren woorden
in storm en golven
Gelukkig de vogels

Joost Borsten

 

 

 

De brug

 

Breng jij mij weg tot aan de brug?     

Ik ben zo bang om daar alleen te staan.        

Als we daar zijn ga niet direct terug;           

maar wacht...tot dat ik over ga en zwaai me na.

Dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd.  

  

Breng jij mij weg tot aan de brug?                    

Ik heb geen idee hoe diep het water is.          

De overkant lijkt mij zo ver 

je kunt de oever hier niet zien     

zo ver het oog reikt zie ik mist.

Ik twijfel aan het verder gaan.        

Je angst voor de dood  

 is als je angst voor het leven.   

Het nieuwe lijkt te groot om 

het oude maar op te geven.  

in de diepte van je verlangen    

ligt de kennis van het nieuwe leven           

 zoals een vlinder al weet van vliegen    

in zijn donkere cocon.   

 

Breng jij mij weg tot aan de brug? 

En ga dan niet te vlug terug   

Zwaai jij mij na als ik er overga? 

Een heel klein duwtje in mijn rug,    

is alles wat ik nog verlang van jou.         

Dank voor je liefde en je trouw.    

Ik ga nu gauw.           

Want het begin is reeds in zicht 

Ik voel de warmte van een licht

 

Antoine Lacet

 

 

Wat is het leven van een mens

Een voetstap in het zand

Eén met het water

Wanneer de vloed de grens verplaatst

Tussen zee en strand

 

In Flanders fields (lieutenant-kolonel John McCrae, 1872-1918)

 

 

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow