Hier bent u: Wie ben ik >> Familytree

Familytree, juni 2017

Family tree, juni 2017

 

Juni is altijd weer een maand waarin mijn gedachten terug gaan naar juni 2010 de periode dat mijn man overleed. Als ik het al ooit zou vergeten, herinnert mijn tuin me eraan. Alle bloemen die we destijds in het bloemstuk gebruikten bloeien weer uitbundig. Wat is er veel gebeurd sindsdien!

Na een rustige start dit jaar heb ik het lekker druk. Ik kom op allerlei plaatsen, in allerlei huizen met allerhande mensen en met allemaal hun eigen verhaal.

Ergens dit jaar heb ik een uitvaart waar er helaas sprake is van een onderlinge ruzie; waar familieleden elkaar niet meer zien of spreken en waar veel onderwerpen gevoelig liggen. Wat een uitdaging!

Met veel kunst en vliegwerk lukt het toch om een aardig beeld van de overledene te krijgen en te schetsen en hem zo een waardig afscheid te geven. Dat verdient hij, want niemand maakt expres een rommeltje van zijn leven. Ook deze persoon had een goed hart en was voor mensen van betekenis. Gelukkig verliep de uitvaart zelf ook zonder incidenten.

Hoe anders gaat het er in een andere familie aan toe waar liefde en respect de overhand hebben en waar ook de mindere kanten zonder problemen benoemd mogen worden. Deze opdracht is dan weer een uitdaging omdat de ziekte en overlijdensdatum wel erg veel persoonlijke herinneringen oproepen… Na een intensieve voorbereiding staat de dienst er en ben ik altijd heel kalm. Er kan eigenlijk niet veel meer mis gaan.

Intensief is het thuis ook, want ik zou de hele dag passen op mijn oudste kleinzoon van 16 maanden. Gelukkig kan mijn dochter op die dag langskomen met mijn jongste kleinzoon van 9 maanden. Omdat het wel intensief is; twee zo’n ondernemende peuters die nog geen gevaar kennen (wat er wél overal loert in het huis en de tuin van oma) vraagt zij een vriendin met haar peuter van 1 jaar. Zo combineren ze het nuttige en aangename.

Zo vertrek ik van thuis, vertederd, trots en vol van leven en geluk. Wat een verschil  met de sfeer  in het crematorium. We hebben het over een grote familie en over de stamboom. We kijken terug op een rijk leven en vertellen dat de stamboom gelukkig steeds verder groeit; bezongen door Venice (branches in the wind). Het wordt een mooie dienst en ik ga tevreden naar huis. Wat heb ik een prachtig beroep! Dat ik zó dicht bij mensen mag komen in zulke moeilijke periodes.

Thuis aangekomen moet ik weer even aarden; mijn huis en tuin zijn grondig veranderd door inmiddels 4 baby’s van dezelfde leeftijd en 3 jonge moeders. Zij hebben hun leven nog voor zich en zijn daar vol  verwachting van. Ik besef: ook mijn ‘family tree’ will always grow….Wat een geluk, maar wat jammer dat opa dat niet meer meemaakt!

Duo penotti 2 kleuren in een boxi:

Duo penotti twee kleuren in een boxi